جاغوری یک - از کنفرانس بن تا کنفرانس بین المللی کابل

بنام خداوند !

از کنفرانس بن ، تا کنفرانس بین المللی کابل !

آنگاه که پدیده " تروریزم " « افغانی » و خطرات آن جهانی گردید ، آنگاه که « سلاخی » انسان مرز های جغرافیایی مسلخ استبداد «افغانستان » را عبور نمود ! آنگاه که ایدیالوژی " توحش " ، با منطق " شمشیر " مسلح به بمب و شیوه انتحار را پذیرا گردید ؛ آنگاه حیات و آرامش جهانیان را به تهدید گرفت . درست از همین پس منظر " جهانی شدن خطر " انگیزه نشست " بن " در مقیاس جهانی آن ، به وجود آمد.

نشست بن بر اساس " نیاز " مبارزه با « تروریزم جهانی » در موجودیت گروه طالبان و القاعده ، تشکیل یافت . اما شناخت ابتدایی ، نا پخته و سطحی نگری جهانیان از ایدیالوژی استبداد و رادیکالیزم مذهبی « عدم باز شناسی ریشه ای » از آغاز ، این نشست نیکو و انسانی را ، به چالش های سخت شکننده و سر در گم مواجه کرده است .

آنچه که در گام های نخست این نشست را به چالش رو برو ساخته است نحوه و چگونه گی انتخاب شخصیت های « علم برداران مبارزه با تروریزم » به نمایندگی از مردم افغانستان در این نشست می باشند .

شخصیت های افغانستانی موجود در این نشست « بن » به نماینده گی از توده های درد مند افغانستان ، جهت حل بحران در این سرزمین ؛ خود همگان مجعول و معجونی از خیانت ، استبداد و بحران زدا یی در افغانستان بوده اند . باز خوانی پرونده آنها حکایت گر تنش و استبداد می باشد . حال ان که ، در امر مقدس مبارزه برای تحقق صلح و دموکراسی ، انسان های شریف ، صادق و باور مند به امر دموکراسی نیاز و ضرورت پروسه صلح و ثبات در افغانستان می باشد .

آنهایی که یادی از داد گاه لاهه ، خواب از چشمان شان میربایند ، چگونه میتوانند سربازان فداکار احیا عدالت در افغانستان باشند .

آن ها ، « شخصیت ها ی حاکم بر سر نوشت افغانستان بعد از نشست بن » در جریان نه سال حکومت ، با موجودیت پر رنگ و فعال اقتصادی و نظامی جامعه جهانی در کنار شان ، باز هم در عرصه های مختلف از دولت داری ، چه نا بخردانه امتحان پس داده اند .

دولت ترور و تریاک ، برادران قبیله ای طالبانیزم و القا عده ! فساد رشوه و ...

هزاران والدین ، و چه بسا پدران و مادرانی « زند گی » تنها ترین فرزند شان را در امر کار خطیر ، و سرنوشت ساز " عدالت سازی " در بحرانی ترین کشور « افغانستان » به دولت مردان خویش اعتماد مینمایند . در حال که بخش اعظم از دولت مردان افغانستان در پی آشتی و سهیم ساختن استبداد در بدنه دولت می باشند . آیا صداقت لازم از جانب دولت مردان جامعه جهانی در قبال توده های شان زیر سوال نه رفته است ؟!!!

اصل نشست بن برای توده های درد مند سرزمین افغانستان که در زیر شلاق استبداد طالبانیزم « در طول اعصار » دیگر رمقی در وجود شان باقی نمانده بود ، مفهوم و پیام دیگری را دارا بوده است . که این نشست ، ستمدیده گان تاریخی سرزمین مسلخ و استبداد را ، از یک فاجعه عظیم انسانی دیگر نجات بخشیده ، نوید فردای بهتری را در فرا راه هستی ان ها طنین انداز کرده است . همین ستم دیده گان تاریخ ، در طول صده ها، قربانیان اصلی " وحشت " و " ترور " در افغانستان بوده اند .

پدیده ترور ، گینوساید ، استبداد و وحشی گری در افغانستان ، پدیده تازه و جدیدی نیست . این چندمین نسل و چندمین قرن است که ، انسان و انسانیت در این سرزمین دارد به گونه برنامه ریزی شده ای در مسلخ ترور و استبداد ،به قربانی گرفته میشوند. طالب و اندیشه طالبانیزم که در حقیقت همان غرور کور و مملو از جهالت بر تری جویی قوم و قبایل خاص در افغانستان می باشد ، قدامت طولانی را در تاریخ این سرزمین دارا می باشد .

جنگ موجود در افغانستان جنگ عقیده و ایدیالوژی نیست . اگر همین فردا احساس خطر انقراض سلسله استبداد « حاکمیت قبیله ای « در این سرزمین مرفوع گردیده و بقا آن تضمین و تثبیت شود ؛ بدون شک ساطور سلاخی طالبان بر زمین گذاشته خواهد شد .

صفحات تاریخ این سرزمین با لکه ها ی خون ستمدیده گان رنگین است . ورق ورق تاریخ ان ؛ فریادی در گلو خفه شده خلق ستمدیده ما است . افغانستان مهد استبداد است و سهم اتباع آن در پروسه به اصطلاح « زنده بودن » ، دقایق تلخ جان کندن « مرگ » است . دقیقه ها ی به درازا ی طول عمر انسان ، در این سرزمین . عمق و وسعت فاجعه در سرزمین افغانستان ، بی انتها است . بعد تخریبی فاجعه در این سرزمین را با هیچ معیاری نمیتوان به سنجش گرفت . که ،ابعاد فاجعه در این سرزمین ، به قیمت ویرانی و به آتش کشیدن حیات و سرنوشت آدمی می باشد.

رنج ، فاجعه ، مصیبت و آواره گی دایمی انسان های این سرزمین را، با هیچ معیاری نه میتوان به سنجش گرفت . د ر گذشته های نی چندان دور ، جهان و مناسبات آن تا به پیمانه امروزی ، متصل و وابسته بهم نبوده است . سرنوشت انسان ها منطقه ای و در افغانستان به گونه قبیله ای رقم می خورده است . لذا؛ استبداد و ترور ، در محدوده جغرافیایی کشور های خاص ، از ان جمله در سرزمین افغانستان محصور بوده و برای جهانیان عریان و ملموس نه بوده است . به گونه ای که در مقاطع مختلف از تاریخ ، بار بار هزاران نفر در این سرزمین به قتل عام گرفته شده ، و هیچ گونه واکنش « جدی » در قبال این جنایت « نه در داخل و نه هم در خارج از کشور » صورت نه گرفته است .

اما امروز به شکرانه تکنالوژی و همت « جهان دموکراسی » ، تناسب و پیوستگی های خاص بین المللی در جهان ما رو نما گردیده است . بر اثر تکامل دایمی بشر ، انسان ها رو به خرد مند شدن گذاشته اند ؛ میرود تا درد ، غم و خوشی ها ، مشترک و جهانی گردند.

اقدام تهور آمیز و انسانی جوامع جهانی در منطقه بالکان ، خلیج فارس ، و سرزمین سوخته ؛ « افغانستان » یکی از کار آمد ترین و سرنوشت ساز ترین تحول در عرصه مناسبات جهانی و استقرار عدالت و دموکراسی در عصر جدید به شمار می اید .

رشد تکنالوژی و توسعه ، زمینه ساز ارتباطات جهانی به پیمانه وسیع و شگفت انگیز ان گردید . که در نتیجه جامعه جهانی به هم نزدیک و نزدیک تر گردیدند . که، توسعه جهانی ، آسیب پذیری جهانی ، تروریزم جهانی ، دهکده جهانی و... پیامد آن در عرصه حیات اجتماع جهان ما بوده است .

خبرگان درد مند جامعه ما « روشنفکران » اگر در شرایط موجود ، از وضعیت به وجود آمده کنونی به گونه اصول مند و معقولانه بهره گیری همه جانبه بنمایند، بدون شک استبداد و قلدری قبایل استبداد برای همیشه از سرزمین ما بر چیده خواهند شد . زیرا در صورت منطقی عمل نمودن ما ، پشتوانه دموکراسی جهانی را در قفا خواهیم داشت . و چه نیروی عظیم تر و پر اعتبار تر از این پشتوانه !؟

حدود یک دهه قبل ، جامعه جهانی به رهبری ایالات متحده امریکا با ساز و برگ عظیم نظامی و اقتصادی رو به جانب افغانستان نهادند . تا ، طومار ننگین ترین حاکمیتی را که همچون زخم نا سور و چرکینی سینه تاریخ بشریت را آماج تعفن قرار داده بود ، آنرا از دامان سرزمین سوخته «افغانستان » بزدایند . که ، پیامد این عمل کرد ، سقوط حاکمیت توحش طالبانیزم و ایجاد حاکمیت جناب آقای کرزی می باشد.

مردم و توده های درد مند جامعه ما از این عمل کرد جهانی ، در نهایت امیدواری بر پایان رنج تاریخی خویش ، به بودن و تداوم زندگی خویش چراغ امید بر افروختند .که ، دموکراسی جهانی به ان همه دست آورد عظیم تاریخی ، در افغانستان پا گذاشته بود .

و حال ، نزدیک به یک دهه از کنفرانس بن ، تشکیل حاکمیت جناب کرزی و تلاش های پیگیر جامعه جهانی می گذرد ؛ دست آورد آن چیست ؟! ! !

در فرا راه جامعه جهانی و ستمدید گان تاریخی افغان زمین، از آغاز نشست بن ، چالش ها ی همانند تروریزم جهانی «طالبانیزم »، مواد مخدر ، نقص حقوق بشر و دموکراسی ، تهدید امنیت جهانی و... وجود داشته است . و جامعه جهانی بر اساس همین فا کت ها ی موجود ، توده های خویش را متقاعد نموده و در افغانستان با هزینه های هنگفت مالی و جانی، در کنار درد مند ترین نسل از بشریت در ادوار تاریخ ، قرار گرفتند .

در آغاز حضور و فعالیت جوامع جهانی در افغانستان ، همه چیز ایده ال و بر وفق مراد جلوه مینمود . رئیس جمهور کرزی همچون شخصیت نجات دهنده ملی برای ستمدیده گان این دیار داشت به تبارز می نشست . پتانسیل « ریشه های حاکمیت قبیله ای » مافیایی ترور و تریاک از هم پاشیده و پوزه استبداد به زمین مالید شده بود . به گونه که بنابر روایات خبر گذاری ها ، ملا عمر با موتورسیکلت از افغانستان پا به فرار گذاشته بوده است .

زمان ، زمان حساس و سرنوشت سازی جهت چگونگی اعمار فوندانسیون دموکراسی و سمت سو بخشیدن جهت تداوم آن در افغانستان رقم می خورده است . و ، اخگر های امید در شبستان سه صد سال استبداد افغانستان درخشیدن گرفته بوده است و...

اما دریغ و صد دریغ که ، با گذشت زمان نه چندان طولانی ، جهانیان شاهد تجدید تشکیلات و قدرت مند شدن دوباره گروه دهشت و ترور "طالبانیزم " در منطقه بوده است . به گونه ای که امروز از تروریست ها ی دو سوی خط دیو رند به ، عنوان « ویت کنگ » در رسانه ها یاد میگردد .

برای هر شخص که پرابلم ترور و تروریزم بین المللی ، مسایل خاور میانه ، حقوق و مدنیت های اجتماعی ، صلح و ثبات جهانی ، همزیستی مسالمت آمیز جهانی و ... اهمیتی دارد ؛ بلا درنگ این سوال در ذهن اش خلق میگردد که ، علت و عوامل قدرت مند شدن دوباره شبکه از هم پاشیده طالبانیزم در منطقه ، در کجاها گره میخورد . و این شبکه مخوف انتحار و ترور از کجا تغذیه می نماید ؟؟!

جهان دموکراسی با آن همه امکانات و تجارب تاریخی در یک طرف قضیه صف زده اند . عده یی از انسان های بی هویت و پای لچ در طرف دیگر قضیه ؟!

و کشور هلند در این نبرد میان دموکراسی و ظلمت ، به زانو می افتد ؛ ایمان و باور به عدالت و آزادی ، به حقانیت دموکراسی و کرامت انسان را از دست می دهد . مگر خروج از میدان نبرد ، به مثابه تسلیم بودن به دشمن نیست !؟؟

کشور هلند با این عمل خویش ، عملا به تروریزم باج داده است . و از مسئولیت عظیم تاریخی ، شانه خالی نموده است ؛ بدون آنکه بداند که ، اگر تروریزم جهانی گردد و همچون افعی قدرت مند ی سر بلند بنماید ، برای وی هلند و دانمارک ؛ روسیه و امریکا و... تفاوت نه داشته نه خواهد داشت . دمار از روز گار جهان « غیر» بدر خواهد کرد . تاریخ گواه این حقیقت است .

تروریزم در نطفه باید خفه شود ؛ بیش از ان که، جهان را به چالش جدی بکشد . و بیش از آنکه افغانستان را دوباره لگد مال بنماید ، پیش از ان که جهانیان را عزا دار بنماید و...

ویت کنگ، در اوج رویارویی و نبرد میان جهان کاپیتالیسم و سوسیالیسمِ ، با پشتوانه عظیم جهانی ، پا به عرصه وجود گذاشته بوده است . جهان سوسیالیزم که بخش اعظم از قدرت های اکتیو جهان ان روز را در اختیار داشتند ، از جنبش کمونیستی « هوچی مین » دفاع و حمایت می کرده است . اما ، طالبان از چی منبعی دفاع و حمایت می شوند ؟؟!

برای ان ها یی که یک عمری سیاست های جهانی را هدایت و رهبری نموده اند ، از آغاز همان نشت بن ، با انتخاب شخصیت های شرکت کننده در این نشست از جانب افغانستان ، فرجام این نشست را باید به تشخیص می گرفتند .

در نشست بن، از آغاز باید دقت بیشتر ی روی انتخاب « شخصیت ها » صورت می گرفت . هرچند افغانستان سرزمین قحط الرجال بوده است . . افغانستان سرزمین اخته گان سیاسی است . تاریخ این کشور عقیم است و اگر هم تولد ی هست «صرف» از تیپ ملا عمر ها است ملا عمر های نیکتایی پوش و عمامه به سر . جامعه جهانی همان گونه که از شخصیت گمنامی همانند جناب آقای کرزی ، اشرف غنی احمد زی و.. شخصیت سازی نموده اند ، این پروژه شخصیت سازی میتوانست روی شخصیت های دیگری نیز عملی گردد .

هم زمان با نشست بن، رویکرد دیگری از سکه بازی سیاست بنام طالبانیزم در افغانستان آغاز میابد . طالبان کور و عمامه به سر با ریش و پشم از ارگ ریاست جمهوری پا به فرار می گذارند ؛ اما طالبان نیکتایی پوش با ریش های چپه تراش و کت و شلوار اتو زده با مدارک دکترا حقیقی و جعلی ، داخل ارگ و بدنه دولت میشوند . تا دور جدید بازی های سیاسی را در جهت حفظ بقا حاکمیت استبداد ی آغاز بنمایند .

در جریان سه صد سال حاکمیت استبداد در افغانستان ، در موجودیت حاکمیت های گوناگون « از چپ و راست گرفته تا مترقی و ارتجاعی» ، همواره دستان قدرت مند عاملین استبداد به اندرون قدرت حاکم محسوس بوده ، که همواره این نیرو ، عامل باز دارنده رشد ، ترقی و تکامل در این کشور بوده است .

بعد از نشست بن و تشکیل دولت ، در اکثریت ارگان های مهم حاکمیت جدید ، قدرت به کسانی سپرده می شود که ، نی تنها قابلیت و استعداد مدیریت سالم و خدمت گذار را دارا نه بوده اند ، بلکه تا فرق در جنایت و استبداد غرق بوده اند. شخصیت ها ی که جسم ان ها در کابل ، اما قلب و روح و روان شان در میان برادران فاشیستی شان « طالبان » در طواف بوده اند .

دولت مردان و گردانند ه گان اصلی و پشت پرده قدرت در کابل ، همواره بر عهد و میثاق های بین المللی در قبال افغانستان بی تفاوت و سهل انگار بوده اند . بر همین اساس تمام نشست ها و میثاق های بین المللی از صفحه کاغذ پا فراتر نگذاشته اند .

و نتیجه چنین خیانت ها هم این میشود که ، در میدان جنگ و نبرد با تروریزم ، مادران داغدیده غرب به سوگ فرزندان شان می نشینند و دولت مردان بی کفایت در کابل مصروف تاراج کمک های نقدی جوامع جهانی که در حقیقت پول مالیات توده ها است ، میباشند .

هرچند ممکن نیست تا دست ها ی خارج مرز افغانستان را در قدرت مند شدن دوباره طالبان نا دیده گرفت . اما ، رمز اساسی قدرت مند شدن دوباره طالبان در عرصه های سیاسی و نظامی ، در درون حاکمیت موجود در افغانستان نهفته است . حاکمیت که در حقیقت تشکیلات مخوف مافیایی مواد مخدر نیز بخش از بدنه ان را تشکیل میدهد .

بعد از حضور جامعه جهانی در افغانستان ، طالبان « وارثین حاکمیت های استبدادی در افغانستان » به دو گروه به ظاهر مجزا و متضاد با همدیگر تقسیم شده اند . عده یی با هم کاری کشور های همسایه در دو سوی خط مرزی مجهول « خط دیو رند » سلاح به دست گرفته جنگ ، تخریب کشتن و دهشت افکنی آغاز کرده اند و عده یی دیگر نیز از درون ارگ ریاست جمهوری افغانستان تحت نام خودی و دوست ، به فعالیت های تخریبی ، توطئه و کار شکنی آغاز نموده اند . تا مبادا با ظهور دموکراسی ، سنت حاکمیت استبدادی قبیله در افغانستان شکسته شود .

طالبان در درون دربار کرزی موظف بوده اند تا در یک بازی زیرکانه سیاسی ، جوامع کمک کننده به احیای دموکراسی در افغانستان را سر در گم و مبهم نگه داشته و زمان را به نفع ترور ، و استبداد به تلف بگیرند و هم زمان با آن کمک های اقتصادی جامعه جهانی را نگذارند تا به گونه مثمر و هدف مند ان به مصر ف برسد . پایه ها ی دولت را فاسد نموده و در نهایت توده ها را نسبت به امر دموکراسی بدبین و مشکوک بنمایند . ور نه چی نیازی هست که نگذارند تا مناطق امن ؛ « مناطق بدون آشوب» بودجه تخصیصی انکشافی خویش را به مصرف نه رسانند .

اما طالبان مستقر در دو سوی خط مرزی دیو رند با همیاری و همکاری مستقیم استخبارات نظامی پاکستان فعالیت های جنگ پارتیزانی را به گونه پیشرفته ان « انتحار » به راه می اندازند. جنگ های تخریبی غیر منظم به گونه دوام دار و فرساینده . به گونه یی که ، امروز از پدیده کثیف و منفور طالبانیزم ، به عنوان ویت کنگ در بعضی از رسانه ها یاد می گردد .

برای ختم جنگ و پایان بخشیدن به رنج آدمی در افغانستان ، جهانیان و بخصوص ایالات متحده امریکا موارد اتی زیل را مورد توجه بدهند :

1 - باز نگری جدی در چگونه گی گزینش شخصیت ها ، در درون حاکمیت افغانستان!(اصل شایسته سالاری )

این یعنی این که: در امر گزینش دولت مردان در افغانستان ، معیار ایمان و باور شخص به حقانیت اصل دموکراسی ، عدالت اجتماعی و کرامت انسان در نظر گرفته شود . شخصیت های مطرح در بدنه حاکمیت " باید "در امر مبارزه با تروریزم ، عظم و اراده خلل ناپذیر داشته باشند . کسی اگر از چنین روحیه و اراده یی بر خور دار باشد ، هرگز به جریان خونخوار و دهشت افکن ترور و تروریزم ، برادر خطاب نه خواهد کرد .

تجارب تاریخ به ما می آموزد که ، صرف مبارزه اصولی ، هدف مند و با اراده ؛ با تشریک مساعی صادقانه و همه جانبه ، بخصوص دولت مردان افغانستان ، جریان عدالت خواهی در این کشور بر قله های پیروزی رهنمون خواهد گردید . عدالت و دموکراسی تاج شرف انسانیت خسته از استبداد در این سرزمین خواهد شد . برگ سبز صلح ار مغان جهانیان برای مردم خسته از جنگ ان دیار خواهد بود .

2 - سهیم ساختن توده های درد مند در تعیین سرنوشت ! ( ایجاد انگیزه مبارزه برای عدالت ، به اندرون ستمدیده گان )

اگر شلاق خورده گان تاریخ و مغضوب ین دوران استبداد تاریخی سرزمین افغانستان ، که هریک همچون قطرات مملو از بغض و درد، پراکنده اند ؛ در مسیر قانون مند و سرنوشت ساز عبور به سوی عدالت خواهی سازماندهی و هدایت گردند ؛ این قطرات ، سیلاب خشمگین و طوفان زا خواهد گردید. طوفان که ریشه استبداد و ترور از بنیاد بر خواهد کند .

تا حال سعی و تلاش های مشترک میان حلقات ی در داخل دولت کابل ، و طالبان دو سوی خط مرزی دیو رند ، در جهت مطرح شدن هر چه بیشتر بین المللی قبایل " خاص " « ساکن در دو سوی مرز دیو رند » صورت گرفته است . کوشش های وسیع در این راستا هم در زبان دیپلوماسی و هم جنگ . به گونه یی که دیگر اقوام این سرزمین ، از محراق توجه جوامع بین المللی هم اکنون به حاشیه رانده شده اند .

بخصوص صفوف ارتش ملی ، پلیس ملی و نیرو های امنیت ملی ، به جایگاه فرزندان درد مند و زخم خورده گان تاریخ این سرزمین ، تبدیل گردد . ستم دیده گان تاریخ این سرزمین " باید " تعیین سرنوشت نموده و در جهت تحکیم پایه های حاکمیت حافظ منافع توده ها مبارزه بنمایند

3 - تعیین خط مرزی مشخص میان افغانستان و پاکستان و ایجاد کمر بند هایل امنیتی مستحکم در این خطوط ! .

از گذشته های دور تا هم اکنون ، قبایل ساکن در دو سو ی خط مرزی نام نهاد و مجهول " دیو رند " برای منطقه و بخصوص برای بومیان سرزمین افغانستان مشکل آفرین و بحران زا بوده اند . لشکر کشی های عمده نسل کشی بومیان ، به گونه ایل جاری هر چند گاهی از همین نواحی صورت گرفته است . در تمام مدت طول عمر استبداد در افغانستان ، یگانه منبع پشتوانه مطمئن برای استبداد و ارتجاع ، همین نواحی بوده اند . و هر ساله صد ها هزار نفر مسلح و غیر مسلح به گونه غیر قانونی و خود سرانه از این نواحی عبور و مرور مینمایند. و در نهایت در اثر موجودیت جو مطلوب جهت رشد تروریزم ، شبکه های تروریستی جهانی در این مناطق لانه گزیده و از میان ساکنین این مناطق ، سرباز گیری مینمایند . . ساکنین قبایلی این مناطق، با پشتوانه حاکمیت های استبدادی در افغانستان ، در طول تاریخ موجودیت این کشور ، از بومیان و اقوام غیر افغان باج سبیل اخذ نموده اند . آنها بدون هیچ گونه تعهد در برابر اجرای مکلفیت ها ، امکانات و صلاحیت غصب قدرت و حاکمیت دولتی را در اختیار داشته اند . بر همین اصل ان ها « قبایل دو سوی مرز » همواره مدافع سر سخت حاکمیت های تک قبیله یی در افغانستان بوده اند .

4 - باور مند نمودن توده ها به امر دموکراسی ، به عنوان اصل تکامل !

بیداری و روشنگری از آغاز خلقت ، همچون رسالت « پیامبر گونه » در طول اعصار ، همچون مسئولیت شریف و مقدس بر دوش انسان ها ی « مسئول » از نسل ی به نسل دیگر ، جون ودیعه گران بها و امانت « دوران » به حمل گرفته شده است . و ، در این امر مقدس ، چی بسا تن های شریف و خدا گونه یی که به قربانگاه کشیده نشده است .

جنگ میان شیطان و فرشته ، که نماد از خیر ، خوبی و دوست داشتن ، در برابر کینه ، تاریکی و جهالت میباشد ، از دیر باز زمان جریان داشته و خواهد داشت . انسان و انسان ها یی در نماد از فرشته و منجی ؛ تعدادی هم نماد ی از شیطان ، در رذالت مطلق ؛ در پیکار هم بوده اند . و در این میدان گاه نبرد خونین، آنگاه حق بر کرسی عدالت جلوس نموده است که، توده ها بدان ایمان و باور کامل پیدا کرده اند .

افغانستان سرزمین جهالت است ؛ سرزمین تاریکی است و سرزمین استبداد و ارتجاع . آنچه از جوامع جهانی و درد مند ان ساکن در این سرزمین میطلبد ، بر افروختن چراغ معرفت است و بس . که ، درد ما از جهالت ما است .و جهالت طاعونی است که ما را به کام مرگ فرو میکشد .

فید خوان rss reader