جاغوری یک - زمام داران افغان و جاذبه های قبیله سالاری !

بنام خالق یکتا

زمام داران افغان و جاذبه های قبیله سالاری !

از دیر باز زمان ، در سرزمین افغانستان حاکمیت های تک محوری و تک قبیله یی ؛ با نیرنگ ، فتنه ، خون و استبداد، بر توده ها به تحمیل گرفته شده است . حاکمیت های بی کفایت ، فاسد و لمپن که ، هر گز بر معیار شایسته سالاری استوار نه بوده ؛ بلکه ، اصول و اساس خون و قبیله در انتخاب مدیریت ها همواره معیار بوده است . و، از همین سبب هیچگاه افغانستان دولت خدمت گذاری را به تجربه نه گرفته است .

و یا هم به طور ساده تر میتوان گفت که ؛ دولت خدمت گذار و مردمی، در فرهنگ سیاسی ما تا هنوز جا گزین و نهادینه نگردیده است. و بر همین اساس است که، ما همواره چه در انتخابات و یا دیگر گونه معاد لات جا به جایی قدرت ( کودتا ) همواره دچار سخت ترین و مشکل ترین اشتباهات بوده ایم . از انتخابات شورای ولایتی گرفته تا مجلس شورای ملی و انتخابات ریاست جمهوری .

تا هم اکنون این فرهنگ تزویر و زور بوده است که ، سر نوشت حاکمیت سیاسی در کشور ما را رقم زده و تعیین نموده است . نه اراده و خواست توده ها ی شعور مند . که ؛ در سوگ چنین توده ها ، ( شعور مند) مادر وطن همواره عزا دار و سیه پوش بوده است .

چون اساس و ریشه حاکمیت ها، بر اساس " قدرت " و " تزویر " قوم و قبیله خاص استوار بوده است ، لذا پیوند های تنگ ا تنگ سیستماتیک میان قبیله ( مولد قدرت ) و حاکمیت (مجری استبداد ) استوار بوده است . دولت حافظ منافع قبیله و قبیله تامین کننده نیروی انسانی ، در جهت بقا و اقتدار دولت ( حاکمیت ) . یا به طور ساده تر این که ، دولت های به وجود آمده در کشور افغانستان محصول ( میوه ) درخت قوم و قبیله خاص ی بوده است که ، منظور از این محصول و میوه ، همان قدرت و حاکمیت دولتی میباشد .

بر همین اصل ،در طول تاریخ ؛ دولت های تک محوری و قبیله یی مستبد در افغانستان، هر گاه احساس تهدید خطر ی را ، ولو کوچک ، حس نموده اند ؛ بلا وقفه به پایگاه و تکیه گاه اساسی خویش ، که همانا ایل ، قبیله و تبار حاکم ساز میباشد، مراجعه نموده اند. لویه جرگه های فرمایشی ، یکی از همین اصل ها به گونه آشکار ان بوده است . روی همین اصل ، حاکمیت های گذشته تمام منافع علیا ی ملی- مردمی را بی رحمانه ، در پیش گاه منافع تنگ نظرانه و تخریب کننده قوم و قبیله خاص به قربانی گرفته اند . که در نتیجه، با گذشت چندین صده ، تا هم اکنون در ماتم و نبود وحدت ملی و منافع ملی داریم اشک خونابه میریزیم .

بدون شک تاریخ ملت های جهان همواره در تغیر و تکامل بوده اند . و این خبره گان جوامع بشری بوده اند که، از بستر های به وجود آمده تاریخی ، جهت رشد و تکامل جامعه شان ، استفاده های مطلوب و سمر بخشی را انجام داده اند .

در تاریخ کشور مان که بیش از هر گوشه دیگر جهان نیاز، مند توجه و دلسوزی صادقانه میباشد ؛ نشست بین المللی " بن " در قبال افغانستان ؛ بعد از حادثه یازده هم سپتامبر در سال 2001 میلادی یک رخ داد بس مهم و حیاتی به شمار میرود . نشست که با کمک و مساعدت جوامع جهانی ، میرفت تا افغانستان ، از میان این همه مصائب و مشکلات قامت راست بنماید. افسوس و صد افسوس که ، چنین نشد .

انگیزه ایجاد چنین نشست و کنفرانس ی ، توجه جامعه جهانی به کهنه زخم های چرکین و دیرینه سرزمین افغانستان بوده است . که در صورت " درایت " ،" دلسوزی ؛ " و " صداقت " ملی و میهنی شخصیت های شرکت کننده در این نشست ؛ پیش زمینه های مرهم گذاری بر چنین زخم ها مهیا گردیده بود .

اما دریغ و صد دریغ که چنین نشد . در کنفرانس بن بازهم بر اساس همان اصلی ت های کاذب ( برادر بزرگ ) نی استعداد ، قابلیت و خدمت گذاری انتخاب صورت گرفت . این یعنی تداوم آب ، در همان جوی گندیده . آیا در کنفرانس بن ، و بعد از ان شخصیت های برتری از جناب حامد کرزی در این سرزمین وجود نداشته است ؟؟ حقیقتا که افغانستان دچار قحطالرجال شدیدی میباشد .

و حال بعد ی گذشت ی بیش یک از دهه و سرازیر شدن بیش از میلیارد ها دلار کمک های خارجی و دادن هزاران نفر قربانی ، باز هم سرنوشت و آینده کشور و مردم ما ، هم چنان در حیطه شک و ابهام فرو رفته است . و جامعه فقیر و درد مند ما یک دوره یی از طلا یی ترین ادوار تاریخ اش را براساس بی کفایتی ها و غصب حاکمیت ، به هدر داده است .

جناب کرزی در زمان زمام داری اش که میرود تا یک دهه را تکمیل بنماید ، هیچ گونه دست آورد کار ساز و ریشه یی را برای ملت و جامعه ما نداشته است . وی و تیم کاری وی، سیل عظیم کمک های بی نهایت ارزش مند جهانی را در یک محور و چرخش سر در گم بر مودا یی گونه ، دارند به تلف می گیرند.

وی و تیم کاری وی با تمام سعی خویش ، در فرصت های مناسب جهت تحکیم و تقویت ریشه یی پایه های حاکمیت قبیله یی ، در تکاپو میباشند . و همواره کوشش براین بوده است که ، دروازه های ارگ ( قدرت دولتی) برای برادران قبیله یی جناب کرزی ( طالبان ) کاملا باز نگه داشته شود. در تعاملات ملی و بین المللی کوشش ها به گونه یی است که تا همه چیز به سود و به نفع جهاد طالبانیزم خاتمه یابد. از حادثه نفت دزدی و غارت در کندز گرفته ، تا جریان های گردن بری در هلمند و قندهار و...

چون جناب کرزی و حاکمیت ان بقا و تداوم خویش را ، در اقتدار و قدرت لشکر ایل جاری قوم و قبیله خویش می پندارند . اگر امروز قدرت و وحشت ی بنام طالبانیزم در افغانستان وجود نداشته باشد ، مسلما معاد لات تعیین قدرت و حاکمیت در افغانستان، به گونه دیگری رقم خواهد خورد .

به گذشته بر می گردیم ؛ ویرانه یی بر روی شانه های مان سنگینی مینماید . " افغانستان" ؛ سرزمینی از رنج و درد و فلاکت انسانی ! مملو از اشباح سرگردان و بی قرار . قبرستان ی در سکوت و ، جنگلی از قساوت ها.

و، آینده تاریک و مبهم ! و مسئولیت آن ها ی که میدانند ؛ ولو هم " اندک " میدانند ؛ و غیرت و همت انسانی در رگ و وجود شان هنوز زنده است ، فوقالعاده سنگین .

ابلیس گونه ها یی در بازی " شیطانی " قدرت ، مردم و جوامع جهانی را به بازی و تمسخر گرفته اند . و، از همین جا اصل ، سخنان جناب حامد کرزی ، در کمیسیون انتخابات ، سر چشمه میگیرد .

دیکته قدرت و حاکمیت در افغانستان به گونه یی بوده است که ، حاکمیت های غاصب و مستبد ، همواره با همیاری ارتجاع در پی گوسفند سازی ملت و مردم ما بوده اند. گوسفند سازی ، توسط شمشیر ، زر و تزویر . و، بر همین قاعده است که جناب کرزی تا هم اکنون توده ها ی مردم ما را گوسفندانی بیش نه میشناسد . ور نی در نشست کمیسیون انتخابات چنین بی پروا و چشمک زن یاوه سرایی نه میکردند .

جناب کرزی و تیم کاری وی ، از حضور نیرو های خارجی در افغانستان خشمگین اند . خشمگین بدان جهت که ، مادام که حضور نیرو های خارجی در افغانستان محسوس باشد ، گینو ساید اپارتاید یسم افغان ملتی در کشور ما بعید و نا ممکن خواهد بود . و از همین سبب است که تفاله های حاکمیت عبدالرحمن خانی گاه گاهی همچون کفتار زخمی به نالش مینشینند .

سخنان بی سر و ته جناب کرزی در مقام رهبری مردم افغانستان که در کمیسیون انتخابات ایراد نموده اند، جز مایه شرمساری برای مردم افغانستان چیزی دیگری نه میتواند باشد . برگ دیگری از افتضاحات حاکمیت قبیله یی در افغانستان

فید خوان rss reader