جاغوری یک - نگاهی به کنفرانس لندن و تحولات اخیر در کشور

نگاهی به تحولات اخیر در کشور

کنفرانس لندن

در هفته های اخیر افغانستان دچار تحولات کشمکش های فشرده ی بود . از یکطرف رد وزیران پیشنهادی متحدین كرزی كه بطور مهندسی شده صورت گرفت، از طرف دیگر تمایل شدید کرزی و متقاعد ساختن جامعه جهانی را برای باج دادن به جنگ افروزان القاعده و رد طالبان و القاعده که ما برای پول نمی جنگیم و یا شاید مقدار پول که برایش پیشنهاد شده کم تر از آن است که تا به حال برای جنگ افروزی برای آنها پرداخت می شود .

از سوی دیگر تلاش های دپلماسی فشرده که در ترکیه و مسکو میان کشور های همسایه افغانسان صورت گرفت نشان از اهمیت ویژه به کنفرانس لندن دارد .

بالاخره کنفراس لندن هم برگذار گردید . رئیس جمهور کشور در این کنفرانس ضمن تشکر از دولت بریتانیا برای ارائه طرح تخصیص یک بودجه بین المللی پانصد میلیون دالری برای ایجاد زمینه دادن شغل به جنگجویان طالبان، اظهار داشت: افغانستان و حاميان غربي اش بايد به همه هم ميهنان ما نزديک شوند به ويژه به آن دسته از برادران ما که از اعضاي القاعده نيستند . دیگر جناب ریس جمهور بیان نکرد که چه کسانی از اعضای القاعده هستند و چه کسانی نیستند .

به نظر می رسد که جناب ریس جمهور آن طوری که از عفو عمومی صحبت می کرد فکر نکنم کسی در باند جنایت کار طالب باشد مشمول عفو جناب ریاست جمهور کشور نگردد .

آمریکا، بریتانیا، آلمان و جاپان از کشورهایی دیگر هستند که آمادگیشان را برای پرداخت پول به روند مصالحه با طالبان و حکومت افغانستان ابراز کرده اند اما آنان در بدل این پول خواهان تعهد جدی رئیس جمهور افغانستان در کار مبارزه با فساد هستند. که متاسفانه عملا در این زمینه کاری جدی صورت نگرفته است .

حذف نام جنایت کاران جنگی از لیست سیاه سازمان ملل نتیجه دیگر از کنفرانس لندن است . چهار تن از افراد حذف شده از فهرست سیاه، عبارت اند از وکیل احمد متوکل، وزیر خارجه اسبق طالبان، فضل محمد معین وزارت تجارت آن وقت، شمس الصفا امین زی، مسوول قبلی مطبوعاتی طالبان و محمد موسی هوتک، معین وزارت پلان در حاکمیت طالبان هستند.

فرد پنجمی، عبدالحکیم معین وزارت سرحدات در رژیم طالبان است که سه سال قبل گروه طالبان را ترک کرده و در حال حاضر به حیث والی اورزگان کار می کند.هر پنج نفر در سال 2001 میلادی شامل لیست سیاه سازمان ملل متحد شده بودند.

آنچه پرسش برانگیز است این است که آیا با این کار افراد بیشتری را با مخالفت با دولت تشویق نخواهد کرد ؟ و تا چه اندازه شفاف خواهد بود. و آیا بجای محاکمه جنایت کاران جنکی باج دادن به آنها می تواند به وضع اشفته این کشور کمک کند ؟ و آیا این اشعار به این نیست که اگر هرکسی در این کشور به پول بیشتر برسند باید دست به اسلحه ببرد و یا باید بیشتر آدم کشت و مردم بیگناه را قتل عام کرد.!!! و اگر احیانا کسی می خواهند به حقوق خود برسند به آنها نیز این نسخه تجویز می شود . در این صورت بجای درخواست از حکومت باید دست به اسلحه برد تا بتواند بودجه مناطق شان به درستی در مناطقه مربوطه شان مصرف شود ؟!!!

آنچه كه در این میان جالب به نظر می رسد سكوت مرموز و معنادار رهبران تنظیمهای سیاسی است كه همواره دم از عدالت وحق مردم می زنند.

در این رابطه بد نیست سری به روز افغان پیپر بزنیم و این بخش را باهم بخوانیم :

{ بسیاری از این رهبران از پیشگامان جنگ علیه تروریزم بوده اند و در این راه قربانیان زیادی از پیروان و همرزمان خود را متحمل شده اند.

برخی از این رهبران داعیه داران راه مقاومت رهبران فقیدشان می باشند؛ رهبرانی كه در راه مبارزه علیه طالبان و تروریزم كشته شده اند، اكنون رهبران سیاسی و تنظیمی در برابر سیاستهای متحد سیاسی خود سكوت اختیار كرده اند.

این سكوت بیانگر دو نكته اساسی و مهم است؛ نخست اینكه سكوت معنادار این رهبران در یک مساله مهم كشوری، نشان از نوعی معامله سیاسی است.

احتمالا این رهبران نیز همانند طالبان منتظر دریافت اعانه از صندوق ایجاد شده و چشم انتظار حاتم بخشیهای كرزی در توزیع نمره های زمین میباشند.

كرزی توسط معامله با برخی از رهبران قومی موفق شد كه آرای بیشتر را در انتخابات به دست آورد اما پس از پیروزی هرگز به متحدین خود اهمیت نداده بلكه با شگردهایی كه به كار می برد درصدد است تا آنان را در نزد افكار عمومی منزوی و فاقد پایه های اجتماعی نشان دهد.

در گزارشی از هشت صبح آمده است که رد وزیران پیشنهادی متحدین كرزی كه بطور مهندسی شده صورت گرفت، نمونه روشنی از این بازی سیاسی میباشد.

اكنون سوال اساسی این است كه اینها به رغم شعارها و ادعاها برای تامین عدالت، چرا در برابر مصالحه بدون قید و شرط با طالبان كه عدالت را قربانی می
كنند، هرگز صدای خود را بلند نمی كنند. این سكوت نشان می دهد كه این ها نه به راه رهبران فقیدشان باورمند می باشند و نه به عدالت.

مردم انتظار داشتند كه متحدین سیاسی كرزی حداقل از باب ابراز وجود هم كه شده در این مورد اظهار نظر نمایند اما ظاهرا این رهبران منتظرند تا سرنوشت ده وزارت خانه دیگر معلوم گردد و پس از آن است كه سكوت خود را خواهند شكست.

بهرحال بی تفاوتی رهبران حزبی در این قضیه مهم نشان میدهد كه آنان دیگر از جایگاه برجسته سیاسی ـ اجتماعی در كشور برخوردار نبوده و با سكوتی كه اختیار كرده اند، درصددند تا چند صباحی را در رفاه و آسایش سپری نمایند. }

با این حال براستی از کی به کجا شکایت برد ؟ !!! قسم ابوالفضل را باور کرد و یا دم خروس را ؟

و چه باید کرد ؟ !!! منتظر نظرات سازنده تان می مانیم.

مترجم سایت