فید خوان rss reader

رواج زمانه

داستان کوتاه از داکتر واحد

محمد جان كه سالها براي مبارزه با گرسنگي و دراز نمودن دم اهل خانه  درايران مانده بود، و در اين سفر خيلي زياد رنج كشيده بود و اذيت شده بود بالاخره با يك عالم اميد و آروزو به خانه برگشت. مادرش كه خيلي خوشحال شده بود و او را  آتي زوار گفته و در چشمش را محكم بوسه زد و به او خوش آمديد گفت. زواريك چند روزدرخانه ماند دوستان واقارب درسلامي وي مي آمدند  بعد از آن دوستان مادرشان وزنهاي آغيل آمدند پاكت هاي شريني را روي سر زوار تيد و باد مي كردند و بچه ها براي جمع كردن باهم مسابقه مي گذاشتند و بعد يكي اززنها به مادر زوار رو كرده  گفت: او ايكه زوار چرا بلدي آتي زوار خانه خاتو نموني؟ مادرزوارگفت: يك چندروز درقريه بايد بگردوم كه يك دخترخوب پيداشود بخيره  بيري ميكنيم.

چند روزدرتمام قريه هاگشت وگزاركرد ويك دختررا تاي چيم كد  وآمد پيش زوار وگفت براي تويك دخترخوبي راپيداكرده ام حال تو بگو چقدر پول داري؟ زوارگفت شش لگ دارم. مادرش گفت خوبست شايد خرچ راپوره كند بعدا اقدام كرده رفتند پيش پدردختر و بعد از نقل هاي زياد آمد سر اصل گپ و گفت كه آتي زوار از موره د نوكري خو قبول كنيد مو امو فريده جان ره خيلي خوش كدي .بعداز گفت و شنودهاي زياد آته زوار با پدر دختر به موافقه رسيدند و ماند حساب وكتاب لاته پيرو.

پدر دخترگفت اختيار لاته پيرو د دست مادر دختر است او بايد با شما تعين كند.مادردختربعد از چند سلفه گفت : آتي زوار هم بچه از شمويه هم بچه از مويه بيد خدا در ميان كاري كني كه نه سيخ بسوزه نه كباب ، به نظر از مه (40 پيرو80 لاته ) بسه. آته زوار مكث كرده وگفت: اين خيلي زياد هست پدر دختر هم گفت اين زيادهست مادر دختر گفت: امي رواج زمانه يه زياد نيه كه كم نباشه آخررواج است من  بازنان آغيل گز دارم حساب دنيا د دنيا بايد ادا شوه . آته زوار گفت كه من در خانه با مادر زوار  سلاح و مشورت ميكنم بعدا گپ خواهيم زد. آته زوار درحال كه  به شدت خون جگر بود و در زير لب ميگفت: اين راه خدا  نيست به خانه رسيد و با مادر زوار موضوع را قصه كرد،

مادر زوار گفت: خوب است خدا وقت خوشي بدهد. خدا آتي زوار را داشته باشد. مه و تو چه غم داريم . مادرزواركه خيلي خوشحال شده بود دريك چشم به هم زدن تمام كار ها را سروسامان داد رفتند پيش پدردختروگفت ما بيري خودرا شيريني ميكنيم. مراسم شيريني خوري هم خلاص شد و ازشش لك روپيه هم كه چيزي نمانده بود زوار به مادرخود گفت: خوب آبي جان من خو زياد آروزو داشتم كه اينبار عروسي بكنم ولي شما نخواستيد حالي مجبورم بايد  دوباره به ايران بروم خدا دانه اينبار دوباره بيايم يانه آتي زوار با يك عالم اندوه راهي ايران شد سه بار ازدم راه برگشت خورد دفعه چهارم درايران رسيد وشش سال كار كرد وشش لك افغاني جمع كرد و دوباره به خانه آمد مادرش گفت زوارجان 20 توپ رخت لاته غو و10 بسته رخت براي لباس درخانه بياوريد كه زنان آغيل بعداز عروسي درتبريك گويي مي آيد  من با آنها گز دارم

زوارگفت اين رواج خرافاتي هست آنها كه هزارلاته هم ببرند ميگويند كم است. مادرش گفت اين در بين ما زنها رواج است رواج. بالاخره آته زوار در خانه پدر دختر رفت وگفت ما بخيره طوي ميكنيم مادردخترگفت: اجناس رواجي راپول بده من خودم پوره ميكنم زوارگفت چندپول بدهم خسورمادرش گفت: رواج زياد است پول زياد بدهيد كه من  :10 دانه گوش گير،10 دانه رفيده،10 دانه ججيم،10 دانه تاغار،10 دانه توكداني،10 دانه آفتابه ،10 دانه توشك ،10 دانه جول،10 دانه قالين،10 دانه كاسه،10 دانه چوشله،10 دانه قاشق،10 پاكت شيريني و....... مي خرم

زوار در فكر ماند كه چه كند با مادر خود گفت چكاركنيم؟ مادرش گفت زوار آتي پروا نميكند خدا يك وخت خوشي بدهد جان تو جور باشد. بالاخره طوي صورت گرفت زوارشش لك پول داشت دريك خاك دود خلاص شد با مادرش گفت كه پول خلاص شده چكاركنم مادرش گفت كه پول به گيرو بگير بيچاره زوار مجبورشد برود پشت گيرو اين طرف آن طرف گشت واز قريه (كته بيد) شش لك رادر في هزار400 سرفايده گرفت و آمد تا طوي را سركار كند طوي هم به پايان رسيد. اين بارمصيبت ديگر روي مصيبت هاي محمد جان چپه شد و آن اينكه درخانه خرچ خلاص شد مادر زوارگفت كه خرچ ختم شده زوارگفت درجيب من دو روپيه هم نيست مادرش گفت پول را كم مصرف ميكردي. زوار گفت توبا مادر عروس ميگفتيد رواج هست چكارميكردم؟ مجبورشدم مصرف كردم بالاخره بين  زوار با مادرش جنجال برپاشد زوار مجبور شد. بعد از روز پنچم عروسي راهي ايران شد زيرا كه خرچ نبود و عروس نان طلب ميكند... خسورمادرقهراست . بعد از دو سال با حالت بدي به خانه آمد و زوارهم كه ازشدت كار و فشار روزگار كم كم پير ميشد حيران مانده بود كه چه بكند؟ مردك براي پول خود آمده وقهراست كه از وقت پولم دو روزگزشته من دركارم نيست. زوار و مادر زوار حيران مانده كه چكاركند عروس گفت: ازاجناس من ببريد دربازاربفروشيد تا خرچ روزمرّه تامين شود زوار يك مقدار اجناس را دربازار برد ميخواست بفروشد. به دكاندار گفت: جنس را از شما برده بودم  مقدار از اين را پس بگيريد من قرضدار و اوگارهستم؛ پدر و مادرم پيرشده درمسافرت رفته نميتوانم دوكاندار كه نام اش نيز محمد جان بود گفت چرا ازروز اول فكرنكردي؟ آن زمان كه پول زياد بود هيچ فكر فردا را نكردي حال كه زورآمده اجناس را به بازار آورده ای؟ اين جنس را كس درپنج افغاني نميخرد ديوانه شده اي مگر؟زوارگفت كه اين جنس را ارزانتر از نرخش بگيريد من كه ازشما درشش لك همين جنس راخريدم .دوكاندار گفت تمام اينها را درشش لك برده حالا اگر در شش هزار ميدهي خوب اگر نميدهي من وقت ندارم مزاهم نشويد آخر آن جنس دست دوم شده است. زوار درخانه رفت و عروسش سوال كرد چه آوردي؟زوارگفت دربازار رفته بودم كسي اين جنس رواجي را كه درشش لك خريده بودم درشش هزار نخريد.عروس گفت مرا بيزار ازين لاته ازين پيرو از اين گوشگير هر روز مردم  پشت در آمده  صدا ميكند محمد جان قرض مرا پرداخت كنيد يا هزار روپيه را در پنجصد فايده سند كنيد عروس گفت: اين چه زندگي و بلايي به سرمن وتو آمده روزانه  ده نفر دم درآمده قرض خود را ميخواهند شكم من وتو پدر و مادر واطفالها گرسنه ميمانند اين اجناس را در روز اول براي من نميآوردي! اطفال گرسنه پدرمادرگرسنه اين چه زندگي برسرمن توست بگوييدمقصركيست؟؟؟

بالاخره پدر فريده يك شب خيرات داشت مادرفريده گفت:  محمد جان راكوي كنيد كه كمك هم بكته و بي چاره امشب نان تر بخوره  پدر فريده گفت: من او را كوي نميكنم آنها گرسنه است كار نميكند بيكار است مادرفريده گفت: امسال آغيل خيال داشت محمد جان را چوپان بگيرد ديگران گفتند: اوبسيارزياد ميخورد بدرد نميخورد او را چوپان نگيريد.در فكرمن آدم كه قرضدارشود ناعلاج شده وبيچاره مي شود درآن وقت عيب زيادپيدا ميكند. فريده كه همان لحظه در خانه پدر براي كمك كردن و شستن پيله چنچه رفته بود، نقل هاي پدر و مادرش را شنيده تاب نياورد و پاره شد و گفت كه خوب ! حالي شما محمد جان بي چاره را كوي نمي كنيد؟ پس من هم رفتم با مان خدا! پدرش گفت او دختر من ميگويم شايد امي زوار ره پاشه غيرت بكننه اكو غيرت كنه زامت كنه تا كي نان ازمو ره خورده خور و پوف كنه . فريده گفت محمد جان به هر بد بختي كه رسيده از خاطر شما و هوسبازي هاي شما رسيده و از چپاگ شما يك روي نه صد روي اوگار هست مرا و شوهرم را و تمام خانواده شوهرم به روزگار بدبختي كشانده ايد خدا لعنت كنه به كسيكه به حال مردم دل سوزي نميكنه اي رسم و رواجاي ويرو منده را از بين نموبره  و لا بدتر رواج ميديه . مره بيزار ديگه! نخوردوم از آش شوم كور شدوم از دود شوم . نكيد كوي نكيد من هم مي روم حالي كه خدا اعمال از مره قد امي مردكه كده مه هم بايد آستين همت خو ره بالا زده قد شوهر بي چاره و دلسوخته خو بيه ده بيه شده و روزگار از او ره خوب كده و بلدي آل اولاد خو يك زندگي خوب و مود روز ره برابر كني  و از دل خو جيغ دييم كه ديكه باد از ي محمد جان و ديگه جواناي بي چاره ره شكار از شمو واري گرگا نكنه  بخوريد و نان خو ره شمو بخوريد چره كه مه و زوار نان زياد مي خوريم!

 هنر و زندگی

اعتلاي يك كشور وابستگي مستقيم به فرهنگ و هنر آن كشور دارد . و نيز هنر رساترين زبان و وسيله براي تبليغ و ايجاد دگرگوني در اجتماع به حساب ميايد. بخصوص در مناطق كه در آنجا رسانه هاي خبري، آگاهي دهي، و.... چون روزنامه ها، تلويزون ها، راديوها و... فعاليت نداشته باشند.

 با درك همين مسايل فوق بود كه هنرمندان و يا شيفتگان هنر در گروه هنري نور از همان آغاز بكار مجمع فرهنگي نور در پاتو با اشتراك جمع از هنرمندان خرد سال جامعه آغاز به فعاليت نمود و در مدت كوتاه و با امكانات بسي محدود توانست برنامه هاي متعدد براي آگاهي دهي و پيام رساني برنامه هاي جالب و ديدني را به مرحله نمايش گذاشته و دست آوردهاي زيادي را از آن خود ساخته و در دل زيادي از بينندگان خود نفوذ نمايند. بعد از اجراي چند برنامه هنري درامه در سال 1379 در ايران بنام خانواده جهنمي و راديو درام سرنوشت مصطفي ، شايد در سال 1381 در پاتو آنهم در يك ميدان بازي واليبال  جمع از كودكان خردسال:  رحمت الله، حبيب الله، آمان الله و با شركت نادر نظري براي اولين باربه اجراي برنامه هنري پرداختند  كه با كف زدن هاي بينندگان: زنان ، پيرمردان و نوجوانان تشويق شده و همراهي گرديد. و بعد از آن روز فعاليت هاي اين گروه بيشتر گرديد و روز به روز اين نوجوانان از فنون بيشتر بازيگري و اكشن ها و اكت هاي هنري برخوردار مي گرديد بخصوص رحمت الله كه به حد بسيار زياد از خود لياقت و خلاقيت  نشان داد و براي ديگران نيز رهنماي خوب به حساب مي آمد از آن سال به بعد بخصوص در سال هاي 1381 الي 1384 فعاليت هاي

زيادي ازطرف اين گروه در محافل و برنامه هاي اجتماعي و حتي در محافل عروسي اجرا مي شد و مردم را از رقص و پايكوبي و ساز بندري و رقص هندي باز داشته و در برنامه هاي شان مطابق به عنعنات و رسوم خود مردم برنامه هاي روي دست مي گرفتند كه بعضا از طرف دعوت كنندگان تشويق مي شد . اين گروه تا كنون در مناطق : پاتو ، تايلوم، آب برده ، مركز

 سنگماشه و ناوه انگوري حوتقول برنامه هاي داشته است كه در نتيجه سي دي ها و نوارهاي زيادي در دسترس علاقمندان قرار گرفته است و بعضا در كشور هاي خارج و نيز در پاكستان و راديو كابل بخش هزارگي نشر گرديده است. و بيشترين برنامه را اين گروه هنري براي شنوندگان راديو جاغوري ساخته است كه توسط مسولين محترم راديو جاغوري مرتب به سمع علاقمندان رسانيده شده است.

از جمله نوارها: بخت بيدار عقل خفته ، كشكول، كند پشت، و خانواده بهشتي و راديو پاتو را مي توان نام برد. از جمله سي دي ها : خود كرده ره درد ندره، شرط همسايگي، جاغوري در يك نگاه، پودر عقل، تداوي داكتر يوناني و فرار را مي توان نام برد. در بخش موسيقي اين گروه دو نوار و يك سي دي را با صداي دلنشين اوازخوان جوان و با استعداد جامعه پاتو علي بابا نظري به نام هاي : رنگ بهار و مادر به ثبت رسانده است كه در گروه هنري نور محترم علي بابا نظري و غلام يحيي آزاد در بخش آواز ، رحمت الله در بخش تقليد آواز ، و اكشن ، امان فقط در بخش اكشن محمد امين روحاني در بخش نطق و خبرنگاري راشيد هدي( سخي ) و رمضان علي در نقش هاي منفي بيشتر فعاليت داشته اند و اما در كل شريف حيدري، غلام يحيي آزاد و رحمت الله از جمله چيره دست ترين هنرمندان اند كه در صورت تداوم و پيگيري كارها در آينده هاي نه چندان دور شايد از جمله زبده ترين هنرمندان جامعه و كشور به حساب آيند و ما موفقيت هرچه بيشتر اين عزيزان را از خداي بزرك خواهانيم .به اميد رشد و احياي هويت فرهنگي هنري جامعه ما كه سالها و قرنها را در جرم و قاچاق بوده و ا ينك زمينه ي تبارز آن فرا رسيده است.