فید خوان rss reader

در آخرين نفس‌هاي برف و بوران 1357 خورشيدي جاغوري به دنيا آمدم. زود پا به بهار گذاشتم. اما زمستان وطنم با سرماي بيداد سهمگينش عمر طولاني ‌تر از من و پدرانم داشت. در اين بيداد با بي ‌قراري زيستم و شاهد عبور و مرور سالهاي سياه وطنم بودم كه يك فصل بيش نداشت، سرما و زمستان. هفت‌ساله كه شدم به نور روشنايي‌ام خواندند، سر از مكتبخانه و مدرسه در آوردم، ليسه را تمام كردم كه سونامي به نام طالبان رخ داد و پسين‌گاه آوارگي و غربت بر اين سرمازدگي اضافه شد. هنوز در اين سرما مي‌لرزم و تهران را در آغوش گرفته‌ام. به اميد بهار كه نيامد، نفس مي‌كشم، مي‌خوانم و مي‌نويسم. غم نان اسير  رايانه‌ام  كرده است. آرزوي جز بازگشت به آرامش و رفاه مردمم ندارم.

 

آيا شود بهار كه لبخندمان زند                از ما گذشت جانب فرزندمان زند بر دل نوشته‌هاي من به اغماز بنگريد